У 1986 годзе я заканчвала лячэбны факультэт Гродзенскага медыцынскага інстытута, мне было 23 гады. У пачатку красавіка ў нас у ВНУ было размеркаванне: мяне размеркавалі лекарам-фтызіятрам у Кармянскую ЦРБ Гомельскай вобласці.
А 26 красавіка здарылася аварыя на Чарнобыльскай АЭС... вестка пра аварыю выклікала шок, хваляванне, як у большасці людзей, хоць тады мы яшчэ не ведалі сапраўдных маштабаў таго, што здарылася. Трывога ўзмацнялася разуменнем таго, што мне трэба будзе працаваць у Гомельскай вобласці, якая пацярпела мацней за іншых.
Але не было нават думкі, каб не паехаць па размеркаванні. Гэта быў абавязак, абавязак, і гэта не абмяркоўвалася. Са жніўня 1986 па ліпень 1987 года я праходзіла інтэрнатуру ў г.Гомелі, а са жніўня 1987 года на працягу трох гадоў працавала ў Кармянскай ЦРБ. Гарадскі пасёлак Карма знаходзіўся на тэрыторыі радыеактыўнага забруджвання ў зоне наступнага адсялення (зоне пастаяннага радыяцыйнага кантролю).
У тыя часы ў Гомельскай вобласці не было свайго мёду. ВНУ, і заўсёды быў дэфіцыт медычных кадраў, які яшчэ больш абвастрыўся пасля аварыі. Нас адначасова ў ЦРБ прыехала 10 урачоў-маладых спецыялістаў. І ўсё роўна заставаліся вакантныя пасады. У бальніцы склаўся дружны маладзёжны калектыў. Мы былі маладыя, энергічныя, поўныя энтузіязму і жадання працаваць, прымяняць атрыманыя веды на практыцы. Наша праца была вельмі запатрабаваная, працы хапала ўсім, даводзілася працаваць на 1,5 стаўкі, сумяшчаючы сумежныя спецыяльнасці. У мяне была стаўка лекара-фтызіятра і 0,5 стаўкі лекара-тэрапеўта ў тэрапеўтычным аддзяленні, плюс начныя дзяжурствы па стацыянары.
Нічога гераічнага мы не рабілі, проста стараліся добрасумленна выконваць свой прафесійны абавязак-аказвалі медыцынскую дапамогу людзям, якія пражывалі на забруджанай тэрыторыі і вельмі мелі патрэбу ў гэтай дапамозе. Да работ у зоне эвакуацыі нас не прыцягвалі.
Што запомнілася з асаблівасцяў таго перыяду: забарона на спажыванне прадуктаў харчавання мясцовай вытворчасці і асабістых падсобных гаспадарак, забарона на рыбалку, Збор дароў лесу. Нават проста наведванне лесу было небяспечна. Гэта было крыўдна, бо пасёлак атачала цудоўная прырода-рака Сож з маляўнічымі берагамі, іглічныя і змешаныя лясы з багаццем грыбоў і ягад…
З брыгадай спецыялістаў мы штомесяц выязджалі на сельскія ўрачэбныя ўчасткі і ФАПы для аказання мёд. дапамогі на месцах. Дарога праходзіла праз лес, часам ўзнікала жаданне зрабіць прывал, адпачыць на прыродзе. Але зрабіць гэта не ўдавалася, т. к. паказанні дазіметра, які заўсёды быў з сабой, зашкальвалі. Даводзілася садзіцца ў машыну і ехаць далей.
Нягледзячы на ўсе цяжкасці, з якімі давялося сутыкнуцца, пра гэты перыяд захаваліся даволі светлыя ўспаміны. Да гэтага часу сябруем і маем зносіны з калегамі па першым месцы працы, а пры сустрэчы заўсёды з цеплынёй успамінаем пачатак нашай працоўнай дзейнасці.
Правізар-рэцэптар аптэкі №259 г. Гродна
Кісель Паліна Іванаўна